|
Pazartesi, 07 Nisan 2008 21:58 |
Sanatta ve dolayısıyla müzikte iki güçlü yaklaşım vardır diyebiliriz. İşini çok ciddiye alanlar ve işini hiç ciddiye almayanlar (ya da öyle gözükenler)... Genelde birinci gruba girenler, ikinci gruptakilere çok kızarlar; ikinciler ise birincilerle dalgalarını geçerler...
Dire Straits’in kurulmasında ve bu günlere gelebilmesindeki en etkili isim olan Mark Knopfler işini çok ciddiye alanlardan... Bu eski gazeteci ve İngilizce öğretmeninin en çok kızdığı şey sanatsal yeteneği olmasına rağmen değerlendirmeyen, boşa harcayan insanlar. Yapabileceklerinin sadece yüzde 10’unu yapıp geri kalanını uyuşturucu ve alkole bırakanlar için Mark Knopfler’in kullandığı bir sözcük var: Shit!
Tamamen budala olmayan bir gence dahi rastlamadığını söyleyebilecek kadar açık sözlü bu eski halk blues müzisyeni ünlü olmadan önce aç karnına konserlervermek ve sürünmekle meşguldü. Öyle ki kurdukları grubun adına bile yansıdı bu yaşantıları: Dire Straits, yani "Parasal Sıkıntı"... 1976’da kurulan topluluk önceleri vokal ve gitarda Mark Knopfler’in dışında, ritim gitarda David Knopfler ve basta John Illsley’den ibaretti... Neden sonra bir de davulcuya ihtiyaç duydular ve Pick Withers topluluğa katıldı... Konserler vermeye başladılar... Şimdi olduğu gibi ilk zamanlarda da başarılı bir konser grubuydular. Kazandıkları parayı (zor da olsa) yemeyip içmeyip biriktirdiler ve sonunda kapağı sekiz kanallı bir stüdyoya atabildiler.
İki günlük bu ilk stüdyo denemesinin ardından ellerinde beş örnek parça vardı ki bu parçalardan biri de "Sultans of Swing" idi. Bu parçayla çok büyük başarı elde ettiler. Bazen beş dolarla yaşama savaşı veren (Mart 1978’de verdkleri bir konserden 110 dolar kazanıp, anfilere 105 dolar harcadıkları için konser sonrasında adam başına birer kutu bira çorba ve fasülyeyle karınlarını doyurmuşlar) grubun bu parçası tanınmış müzik eleştirmeni Dj Charlie Gillett’çe çok beğenilmiş ve BBC’nin radyo programı Honky Tonk’ta defalarca çalınmıştı. Sonrası malum, Talking Heads’le verilen konserler, Polygram ile imzalanan sözleşmeler ve nihayet yapımcılığını Muff Winwood’un üstlendiği ilk albümleri "Dire Straits"... Bu sessiz sedasız albüm o zamanlar İngiltere’yi kasıp kavuran punk akımları arasında yeterince parlayamadı. Bir anda 37 numaraya kadar çıkıp, aynı hızla gözden kayboldu. Oysa diğer ülkelerde albüm gerçekten ses getirmişti. Nedense İngiliz basını Dire Straits’in şımarmasından korkuyormuşçasına ona karşı olan tepkisiz ve ilgisiz tavrını hep korumuştur. Grubun müziği basında sıkıcı bulunur ve olabildiğince az bahsedilir. Ancak bu durumun topluluğun başarısını engelleyemediği ortada...
İkinci albüm "Comminiqué"nin kayıtları Bahama Adaları’nda yapılır. İlkinden daha başarılı bulunan bu albüm pek çok ülkede altın platine uzanmıştır. Albümden Mark Knopfler’in klavyelere ve orglara olan ilgisinin arttığı da hissedilir. Üçüncü albüm "Making Movies"e E Street Band’ın klavyecisi Roy Bittan da çağırılır. Mark Knopfler daha sonra bir çok kere vazgeçip yineleyeceği bir karara vardı. Gruptan ayrılmak istiyordu ancak bu aslında hiç gerçekleşmedi. Gitarist Hal Lindes ve klavyeci Alan Clark’ın da katılımıyla topluluk yola devam kararı almış oldu. Platin Plak ödülü kazanan dördüncü albümleri "Love Over Gold"dan sonra (1982) "Twisting By The Pool"u da içeren bir EP çıkardılar. İlk konser albümleri 1984’te geldi: "Aichemy Live". Tüm dünyada 5 milyondan fazla satan bu albümün büyük ilgi görmesinin bir sebebi de Dire Straits’in hareketli konserleriydi.
Adlarını tüm dünyaya duyurmalarında ise İngiltere’de "tüm zamanların en çok satan albümü" ünvanını kazanan albümleri "Brothers In Arms"ın payı büyüktür. Bu altıncı albümde "Your Latest Trick" gibi caz kökenli güçlü parçaların, "Brothers In Arms" ve "Why Worry?" gibi duyarlı parçaların yanısıra "Money For Nothing" ve "Walk Of Life" gibi piyasa şarkılar da vardı.Topluluk öylesine tanınmış, dinleyenlerinin sayısı o kadar artmıştı ki değerinden bir şeyler yitirmeye başladı.
İlerleyen yıllarda Dire Straits’in ünü arttıkça Michael Jackson’ın Mark Knopfler’i sonraki albümünde çalmaya davet etmesi Knopfler’i çok şaşırtmış: "Herhalde listelere bakıp ’hangi beyaz çocuk birinciyse onu çağıralım’ dediler ve birinci sıradaki de bendim."
Knopfler bir kere daha ayrılma teşebbüsünde bulundu, bu sefer bazı ünlülerle çalışmalar yaptı: Bob Geldof, Steely Den, Van Morrison ve Sting ile çalıştı. ’86’da Paul McCartney ve ’87’de Chet Atkins ile çaldı. Ara sıra çaldığı grubu Notting Hillbillies ile "Missing Presumed Having A Good Time" isimli bir albüm çıkardı... Toplama albüm "Money For Nothing" de çok geçmeden yapımcılarca piyasaya sürüldü. Bu albümde yayımlanacak parçaların birinin de topluluk hayranlarınca seçilmesi istenmişti ve yapılan oylamada "Telegraph Road" parçasının konser versiyonu grubun konserlerinin ne kadar beğeni gördüğünü kantlayacak şekilde büyük farkla birinci geldi.
Mark Knopfler "Cal", "Local Hero", "Comfort And Soy" ve "The Princess Bride" filmlerinin film müziklerinde ve Bob Dylan’ın "Irfields", Tina Turner’in "Private Dancer" ile Aztec Camera’nın "Knife" albümlerinde yapımcılık rolünü üstlendi. Ayrıca Chet Atkins ile "Neck & Neck" albümünü çıkardı. Neden sonra dayanamayıp Dire Straits’e geri döndüğünde tam bir olgunluk çalışması olan "On Every Street"e imzasını attı. Dire Straits’in diğer hiç bir albümünde caz melodileri bu kadar çok baskın değildi.
1993’te çıkan ve Nimes ile Rotterdam turneleri sırasında kaydedilen ikinci konser albümleri "On The Night"taki parçaların yarısından fazlası, "On Every Street" albümünden... Bu da Dire Straits’in değişime açık olmak istedikleri fikrini veriyor. Bu konser albümünde kadro şöyleydi: Mark Knopfler (vokal-gitar), John Illsley (bas), Alan Clark (klavye), Phil Pallmer (gitar), Chris Whitten (davul), Danny Cummings (perküsyon) ve Pafu Franklin (gitar)... Yani ilk Dire Straits kadrosundan geriye yalnızca iki kişi kalmış... Her ne kadar "On Every Street"ten sonra yavaşlamış olsalar da ancak bu topluluğun gücünden ve gelişiminden hiç birşey eksiltmemiş. Bunda elbette duyarlı ve özgün müzik anlayışıyla Dire Straits’in lokomotifi Mark Knopfler’in payı tartışılmaz...
Knopfler bu aralar bir film müziği kaydı ve bir solo albüm hazırlığında... Yaşantısıyla, etkiledikleriyle, geçmişi ve şu andaki görünümü ile Mark Knopfler ve Dire Straits, bir bakıma Ian Anderson ve Jethro Tull’ı anımsatıyor. Doğrusu bu solo albüm ile Knopfler, "bestof"larla, "veribestof"larla hayranları idare edip bir yandan da kasasını dolduran yapımcılardan kontrolü geri almış olacak...
|
Yabancı Gruplar / Sanatçılar 
Gitaristler, gitar çalmak isteyenler için özel bölümümüz yakında burada. Yeni başlayanlar için Egzersizler, parmak açma çalışmaları, nota - tablar, videolar ve gitar teknikleri hakkındaaradığınız herşey rockalemi.com 'da 